Gemiste kansen!
16 September 2006
Ach ja jongens, alles is al een keer gezegd of geschreven. Ik moet nog wel eens denken aan Chris Dekker, een voortreffelijke voetballer, een intelligente trainer, iemand met bewezen verdiensten met jonge spelers, een integere vakman die door Fortuna Sittard als een randdebiel te kijk is gezet. Chris, je bent tot op het bot beschadigd door dit gedrocht van een organisatie. Ik hoop van harte dat het je goed gaat.
De keuze voor het monument Frans Körver was natuurlijk een grap en getuigde nogmaals van het totale gebrek aan visie in deze zogenaamde BVO. Van zijn aanvankelijke opportunisme, via het op grove wijze mobben van Rob Hutting, zijn op de lachspieren werkende presentatie, tot aan zijn huidige geloofscrisis, je moet erbij zijn geweest om het te geloven.
Er staat een heel leger jonge ambitieuze trainers en voetballers klaar om het gras op te vreten. Maar ja, je moet wel een concept hebben, je moet ze wel weten te vinden, raken, enthousiasmeren. In de tussentijd moet je wel vasthouden aan wat je hebt aan talent en kwaliteit. We zien nu waar de beslissingen wie houden we, wie laten we gaan, wie geven we de aanvoerdersband, toe hebben geleid.
Het beste wat ik in lange tijd op het Fortunahome gastenboek heb gezien, is de suggestie om te gaan praten om SABIC. Het is geen nieuw idee, in de tussentijd ligt het zo voor de hand, dat je je afvraagt, waarom er nog niets aan is gedaan.
Geef de club in handen van een sjeik, dat soort mannen kijkt echt niet op een miljoentje meer of minder. Bied voetbalkennis en voetbalstructuren, zet in hun thuislanden jeugdopleidingen op, weet ik veel, maakt niet uit, wat dan ook nodig is in ruil voor een serieuze investering in de club.
Er zit een hele serie ex Fortunezen in het midden oosten, de heilige Tiny Ruys voorop, die mannen hebben de status van buitenlandse experts, genieten aanzien. Ze kennen allemaal wel een of andere lokale Abramovitsj, ga praten, doe er iets mee.
Op een ander niveau: er zijn veel mensen in de voetbalwereld, in de publieke wereld, in de zakenwereld, en die drie liggen tegenwoordig heel dicht bij elkaar, die het zich aantrekken wat er met de traditieclub Fortuna Sittard is gebeurd. Dat weet ik en als het Fortuna management dat niet weet, is dat een kwalijke zaak.
Er zijn mannen met corporate contacts en corporate money, die zich afvragen waarom ze nog niet zijn gebeld. Zoek het eens op een hoger niveau,zoek het eens in een ander soort publiek-private banden, spreek eens iemand aan op de werkelijke nood van deze club.
Er is geen enkele manier waarop dit Fortuna er op de conventionele manier uit zal komen. Het niveau Erkens heeft de club niets, maar dan ook helemaal niets te bieden, behalve het binnenhalen van wat provinciale vriendjes uit vervlogen jaren, waarvan niet duidelijk is wat ze de club zouden moeten brengen.
Er is geen enkel concept, geen enkel perspectief, helemaal niets. Het is huilen, dromen over UFOs die de voetbaltak niets maar dan ook helemaal niets zullen brengen, en wat blijft is een gevoel van verdwazing hoe dit toch allemaal zo kan blijven voortsudderen. Gisteravond, de zwakbezochte, sfeer- en perspectiefloze derby, het totaal misplaatste concert in een nagenoeg leeg stadion, het was nog maar eens een proto-typisch absurdistisch dieptepunt.
Noem mij negatief, dat is OK. Ik ben ook negatief. Ik verbaas me over supporters die vinden dat kritiek niet op zijn plaats of niet genuanceerd is, die vinden dat we niet meer kunnen of mogen verwachten.
Ik zie dat anders, ik vind dat we als Fortuna Sittard de standaard van betaald voetbal moeten blijven aanhouden. En dat doen we niet, want met betaald voetbal heeft dit helemaal niets meer te maken. We pikken werkelijk letterlijk alles.
Er is mij vaker gevraagd waarom ik niets doe. Wel, als het aan mij lag, zat ik nu op een vliegtuig, in een hotel, op een geheime locate, op zoek naar een ander niveau visie, een ander niveau management, een ander niveau kapitaal.
Ik zou daar niet eens voor vergoed hoeven worden. Maar voordat ik me op die manier zou inzetten, zou ik wel de garantie moeten krijgen dat ik niet hoef te werken met incompetente idioten, zelfingenomen quasi managers, die met een stalen gezicht en met droge ogen blijven beweren dat ze maar met één ding bezig zijn: het belang van de club.
16/09/2006
Columnist Tiny Ruys
