Meh me Lepke!
4 November 2006
Zo, hier dan weer mijn maandelijkse bijdrage en wederom één die overloopt van enthousiasme en blijdschap. Dit keer een wedstrijdverslag van het spektakelstuk van gisteren, vanuit mijn blikveld.
Bijna was ik niet kunnen gaan gisteren. De benodigde bom duiten die nodig was voor aanschaf van de "bongs", voor de noodzakelijke verdrietverwerkende gele rakkers na de wedstrijd tegen Emmen, maakte dat er nog geen kaarten voor de 'buscombi der buscombi's' gekocht konden worden. Dat kwam later wel. Het enthousiasme op internet omtrent de 'Strijd der Titanen' maakte dat ik toch wel wat nerveus begon te worden en maandagavond mijn makker Spongerob belde met het verzoek spoedig tot koop over te gaan betreffende de 'omwisselbiljetten'. Vrolijk meldde diezelfde Spons woensdags dat we de trotse eigenaars waren van twee van de laatste drie kaartjes. Ruim op tijd dus. Vrijdag, de dag van de waarheid. Met de auto van Maastricht naar Sittard om aldaar op de bus te stappen naar Maastricht, twee uur later met de bus naar Sittard om even later weer naar Maastricht te reizen per auto, wie kan het mij uitleggen? Om 17.30 met genoemde spons op weg naar het twee sterren restaurant "Snackpoint", de maag heeft immers ook zo zijn eisen. Bij het nuttigen van enige pilskes in het nieuwe 'Fortunabolwerk' "De Gats", valt met name de afwezigheid van Fortunasupporters op, enfin, de inrichting is mooi en gezellig en het bier is koud.
De sfeer zit er goed in en tegelijkertijd dringt het besef door dat het waarschijnlijk niet gezelliger gaat worden die avond. Toch maar naar de Milaanstraat, waar de crème de la crème van Sittard en omstreken zich verzameld heeft om op schoolreisje te gaan. In bus 9 is het een dolle sfeer, er wordt druk gediscussieerd over de nieuwe werken van Mulisch en van Dis, enigen tonen hun zojuist gecompleteerde schilderwerken in Art Nouveau. Bos vs Balkenende, het broeikaseffect, het atoomprogramma van Iran, alles passeert de revue op weg naar het Maastrichtse. De buschauffeur heeft blijkbaar koude voeten en schroeft de verwarming nog maar eens wat op, stiekem heeft hij een extra straalmotor geïnstalleerd in zijn bus waarmee met gemak de temperatuur boven Sahara-all-time-records uit kan. Gelukkig zit ik bij het ruitje en worden mijn enkels gebarbecued. Met het stadion in zicht slaan 10 bussen geëscorteerd door een leger aan politiemotoren plotseling af, richting Bunde. Vervolgens wordt een fantasieroute afgelegd naar het stadion waarbij alle records van omrijden gebroken zijn. Eenmaal uitgestapt en gemerkt hebbende dat zuurstof best fijn is, bleek dat wij supporters geacht werden om door een soort kattenluik te klimmen richting tribunes, apenkooien is er niks bij.
Bier!......mmm,...Kut-Bier! Dan maar van de sfeeractie genieten. Papiertjes omhoog houden is altijd 1 van mijn verzwegen hobby's geweest. En dan, nee het zal toch niet echt?!, jawel, toch echtwel, klinkt er een OweOweOwa, het past bij de avond. Volledig voorbereid op een veegpartij van jewelste waarbij MVV alle hoeken van de Geusselt aan Fortuna laat zien en de voorspelling aan Spons dat binnen 10 minuten gescoord gaat worden verbaas ik me over mijn eigen ergernis over het gebeuren. Een blik op de Pitch geeft me een weeïg gevoel in mijn onderbuik. Wat doe ik hier? Waar zat ik met mijn gedachten? Er lopen 11 man met een geelgroen pakje aan rond die werkelijk nog te slecht zijn om een zin aan te wijden. Kris Bright? Wie heeft hem in Godsnaam gehaald, bekeken, is tevreden geweest en heeft hem vervolgens veel geld gegeven om hier rond te daveren? Verdedigen doe je zò, een goed programma dat hopelijk ooit gemaakt gaat worden, speciaal voor de Fortuna-defensie. Ex-Fortunezen Moutawakil en Gommans rollen onze zwakke broeders met drie vingers in hun neus op.
Intussen ontwikkelt zich een waar schouwspel in het MVV-vak schuin onder ons. Blijkbaar zijn er stukken rauw vlees neergelegd in de hoek want uit alle hoeken en gaten komen plots Neanderthalers gekropen die schijnbaar net nog aan een cocaplant aan het zabbelen waren. Druk springend met schuim op de lippen en het snot voor de ogen wordt er een ouderwets potje handgebaren gestart waar de vrouwtjes op de Wallen nog iets van kunnen leren. Aan 'onze' kant staan blijkbaar hun broers en neven want ze lijken dondersveel op elkaar. De hoofdsteward van MVV is blijkbaar 'familymember', hij grijpt zomaar de grootste Thalers in hun kraag en sodemietert ze alle kanten op met enige 'autoriteit'. Dat is dan weer fascinerend om te zien.
Op het veld ondertussen een tranentrekkend stukje Anti-voetbal waarbij maar 1 gedachte door mijn hoofd gaat: wanneer houdt het eindelijk eens op?, wanneer gaan we weer eens voetballen?, ik wacht al zolang!. Gelukkig, de scheids fluit op zijn geil fluitje. Rust, tijd voor muziek. Ik hou van muziek, muziek troost mij wanneer ik het moeilijk heb, en ik had het moeilijk. Ik zie de muzikanten het veld op komen, ik heb ervoor betaald dus dat gaat wat worden, ik ga zitten, dat Tuig begint te speulen, KUT-muziek, ongeïnspireerde bagger (© Hansje T.) Is playbacken niet uitgeraakt na de jaren tachtig? Mel en Kim en Rick Ashley kwamen er nog mee weg, maar playbackende PikkaTrillaz? Nee! In plaats van een verdiende butt-spankin' gebeurt nog bijna het onmogelijke, Fortuna dreigt gelijk te gaan maken, een resultaat waarbij diepe diepe schaamte het enige zou zijn dat restte.
Dat blijft ons bespaart en met de ziel onder onze schoenen en "Meh me Lepke" schallend door de boksen (jouw werk Boschpoort? Ik had hem immers aangevraagd!), weer richting bakoven op wielen. Om de stemming compleet te maken wordt er in de bus nog gecollecteerd voor een aan kanker overleden man (gecondoleerd), sjtiemung!
Eenmaal op de markt aangekomen wordt de fiets vakkundig tegen een paaltje aangezet en het meest verstandige gedaan wat een man op zo'n moment kan doen, café in, bier zuipen!
Ik heb nu hoofdpijn, meh me lepke!
Octo
