Dagboek van een herdershond.

Na lang denken heb ik gekozen voor de titel “dagboek van een herdershond” Dit stuk predikt op geen enkele wijze het alleenrecht op de waarheid te hebben. Het is een beschrijving (dagboek) van mijn werkelijkheid zoals ik die de laatste twee maanden in en rondom Fortuna heb ervaren....

Inleiding.
Na lang denken heb ik gekozen voor de titel “dagboek van een herdershond” en ja, dat verdient enige toelichting. Ten eerste beschouw ik mijzelf als een trouwe hond. Zo ene die -soms-  tegen beter weten in gewoon eeuwige loyaliteit aan zijn baasje geeft, in mijn geval is dat –spreekwoordelijk- Fortuna Sittard.  Ik denk daarnaast dat vele fans zich in dat kenmerk van dit prachtige dier zullen herkennen. Ten tweede kies ik voor een herdershond omdat die bekend staat om zijn speurcapaciteiten. Hij vindt mensen, voorwerpen en andere zaken die anderen niet zo snel kunnen of willen vinden. In mijn bestaan als webmaster heb ik redelijk wat zaken uitgezocht en vaak –niet altijd- zat deze herdershond heel kort, zo niet midden erop, bij de waarheid.  Toch noem ik dit volgende artikel heel bewust een dagboek van mijn beleving, omdat het te simpel is om één werkelijkheidsbeeld te beschrijven. Een inwoner uit New York heeft immers ook een heel andere beleving over “de strijd-tegen-terreur “ dan  een arme boer uit Afghanistan waarvan het gezin per ongeluk is doodgeschoten door Navo troepen. Beide belevingen zijn werkelijkheid en dit stuk predikt dan ook op geen enkele wijze het alleenrecht op de waarheid noch de werkelijkheid te hebben. Het is een beschrijving  (dagboek) van mijn werkelijkheid…niets meer en niet minder.

Rest nog de vraag waarom ik dit stuk nu plaats en niet eerder of later. Ik moet jullie daar het antwoord op schuldig blijven, maar iets zegt me dat we de fase van stilzwijgen achter ons moeten laten en dat we in de komende dagen en weken echt knopen dienen door te hakken en dat er gewerkt moet gaan worden. Ik heb geen pretentie dat dit artikel daar heel veel invloed op zal hebben (dat ligt met name eerder aan jullie dan aan mij), maar héél, héél misschien is het de spreekwoordelijke druppel die de emmer kan doen overlopen. Maar ik realiseer me ook dat ik me, net zoals John van Bommel of Kevin Hofland, kwetsbaar opstel door openlijk te communiceren. Het zal de criticasters en doom-denkers vast weten te motiveren om deze trouwe hond er eens met de anonieme stok ervan langs te geven, so be it, waarbij ik me wel in toenemende mate schaam voor het ordinaire en beledigende taalgebruik dat men gebruikt om elkaar af te maken.  Enfin, dit stuk is dan ook met name bedoeld voor de duizenden trouwe honden die Fortuna Sittard gelukkig nog steeds in grote getale  kent..

Financiële perikelen.
Deze speurhond werkt beroepsmatig op economisch-bestuurlijke onderwerpen bij een grote multinational. Als ik één ding heb geleerd , dan is dat 1+1 nooit 2 is, maar altijd Multi-interpretabel is.  Noem je een hypotheek een schuld of een investering? Noem je een aandeel kapitaal of een verkapte schuldbekentenis? Heeft een schuld rente en een datum waarbij er terugbetaald moet worden op straffe van ernstige consequenties  of betreft het een lening waarbij “je terug betaalt zodra je het geld hebt”. Uiteraard zijn er voor de economen en accountants onder ons hele duidelijke criteria, maar die kent de gemiddelde man uit de straat niet en dus ga ik die ook niet uitleggen.  Wat ik wel probeer te zeggen is dat alle financiële cijfers die de laatste maanden over Fortuna Sittard ten ronde zijn gegaan waar zouden kunnen zijn. Ik ga een sesamstraat beschrijving geven zoals ik die ervaar, nogmaals, dat zal op detailniveau zeker niet waar zijn, maar op hoofdlijnen beschouw ik dit als de huidige werkelijkheid.

Het verhaal begint een dikke drie jaar geleden. Fortuna Sittard diende een schuldsanering te doen om van talrijke miljoenen schuld af te komen. Grofweg was daarbij de formule dat  voor elke 100,- euro schuld de eisende partij 15 euro cash betaald kreeg onder de voorwaarde dat die de hele schuld zou wegstrepen. Daar het om vele miljoenen schuld ging, hadden we ook enkele tonnen cash nodig, geld dat we niet hadden. Met het TOF geld zijn toen vele saneringen gedaan, maar destijds is ook de heer Wessels (van het gelijknamige bouwconcern) ons met geleend geld tegemoet gekomen. Daarnaast is dhr. Wessels eigenaar van het stadion geworden (voor een dikke 2 miljoen euro). Met dit geld en die overname heeft Fortuna de sanering overleefd. We mogen niet alleen TOF, maar ook Dhr. Wessels tot aan de dag van vandaag dankbaar zijn voor deze cash injectie.

Fortuna Sittard heeft de afgelopen drie jaar steeds sluitende begrotingen (= voorspelling van het komende jaar) gemaakt, maar wist die op het einde van het seizoen echter nooit helemaal sluitend te krijgen.  Dit vertaalde zich in het niet (altijd) betalen van de stadion huur (+/- 180.000 euro per jaar) aan Wessels en door restant tekorten, in de ordergrootte van 50.000 euro per jaar, “uit eigen bestuurderszak” bij te lappen. Op deze wijze is Fortuna Sittard tot aan de dag vandaag op legale wijze in categorie II gebleven. 

“Wat scheelt er dan aan?” hoor ik u verbaast roepen. En dat is precies de vraag waarmee ik me al een dikke zestal weken mee bezig houdt.  Partij A telt namelijk alle tekorten op (van hypotheek tot direct opeisbare schuld) en komt tot een totale schuld van 2.5 a 3 miljoen euro (exclusief de niet belastende Bouwconsortiumschulden) , partij B geeft aan dat alleen de opgelopen schuld van Wessels (=  geleend geld + huurachterstand> naar verwachting tussen 750.000 en 1.000.000 euro) een echt actueel en essentieel probleem is. Beide partijen, in dit geval bestaande partijen binnen Fortuna Sittard die hier dagelijks mee te maken hebben, zijn het wel dan oneens over de (definitie van de) precieze schuldenlast, maar zijn het wel degelijk eens over twee zaken; (1) de schuld naar dhr. Wessels is een heel serieuze en wel dusdanig dat Wessels  volledig in zijn recht staat als hij in de komende maanden en jaren beslag laat leggen op alle tegoeden van Fortuna Sittard. Om dat meer op zijn “Sanderbout’s” te zeggen: “Wessels kan ons als die wil omleggen…per direct”.  Beide partijen binnen Fortuna Sittard erkennen en ondervinden dit probleem ook ‘as we speak’. Het tweede punt, en dat is het goede nieuws, waar beide partijen binnen Fortuna het over eens zijn is hoe dit dreigend probleem is op te lossen, namelijk door het aankopen van het stadion. De aankoop slaat namelijk twee vliegen in één klap, ten eerste is Wessels bij verkoop van zijn stadion bereidt de overige schulden finaal kwijt te schelden en ten tweede besparen we ons ongeveer 150.000 euro aan huurkosten. Laat dat bedrag nu net de komende begrotingen helemaal sluitend maken, waarbij we ook nog een kleine plus over houden welke we aan  extra spelers zouden kunnen geven!

De deal.
Het probleem is dus nu helder. Het stadion moet aangekocht worden en dan zijn we van de grootste schulden af, is de directe dreiging verdwenen  en onze financiële balans wordt ook nog eens positiever. Dan doemt zich natuurlijk de volgende vraag op. Wie koopt het stadion, voor welke prijs, van wiens geld en ook..voor welke datum? Het antwoord daarop is de zoektocht die de laatste maand Fortuna Sittard bestuurlijk compleet lam heeft gelegd. De datum komt er namelijk keihard aan…begin Q3 2012 dient de deal beklonken te zijn. Laat ik nu voorzichtig zijn in mijn woordkeuzes, maar grofweg lijkt het erop dat het bestuur eind vorig jaar, begin dit jaar  tot de conclusie is gekomen dat het bij elkaar krijgen van het aankoopgeld (een dikke 2 miljoen euro) deels uit eigen kennissenkring zou kunnen komen (denk bv ook aan Hofland, familie van Bommel, bestuursleden, Raad van toezicht, etc ,etc), maar dat dit totaal opgeteld echter niet makkelijk tot de benodigde 2 miljoen zou leiden. Daarnaast heeft “het schrapen van tonnetjes en minder” het nadeel dat je straks heel veel kleine mede-eigenaren hebt, die allemaal aparte wensen en condities hebben waaronder men Fortuna het geld wil lenen c.q schenken. Het bestuur kwam begin dit jaar dan ook tot een logische conclusie: Fortuna zou er zeer mee gebaat zijn als het  een investeerder zou vinden die minimaal 1 miljoen aan Fortuna Sittard zou willen lenen, liefst onder aantrekkelijke voorwaarden.  

Binnen de bestaande netwerken werd deze investeerder niet gevonden en dus werd er een beroep gedaan op adviseurs rondom TOF/de club die een uitgebreid zakelijk netwerk hebben, in binnen,- en buitenland. Deze adviseur(s), waarbij Hans Donners toch echt de complimenten voor mag krijgen, gelukte het wat andere bvo’s in de verre regio niet gelukte. Hij vond een miljonair die bereid was tegen heel aantrekkelijke financiële voorwaarden Fortuna Sittard het geld te lenen. Hierbij moet je bijvoorbeeld denken aan aflossingstermijnen van over vijf, en mogelijk zelfs pas tien jaar.  Uiteraard vraagt deze investeerder naar een rendement (niks meer dan een bank of aandeelhouder) en uiteraard vraagt deze investeerder om een dekking in het geval Fortuna niet kan betalen. Hij doet hetzelfde als een bank en vraagt het stadion als onderpand. Tot zover zakelijk gezien geen gekke eisen, sterker nog, ten tijde van bankencrisissen zeer waarschijnlijk het maximaal haalbare!!

De deal lijkt dan ook naar een afronding te gaan. Maar de investeerder is niet helemaal gek. Voordat hij het geld overmaakt laat hij in april een “financiële audit” doen naar de situatie binnen Fortuna Sittard. Hij wil weten welk risico hij loopt als die zijn geld overmaakt. Een kale kip valt immers niet te plukken. De uitkomst is geen fraaie, niet dat die schokkend is voor de gemiddelde betaald voetbalvereniging, maar het is de investeerder overduidelijk dat er (te) vage afspraken zijn over toekomstige tegoeden van bouwopbrengsten en dat er geen stuiver cash geld in Fortuna Sittard zit.  De investeerder voegt aan de zakelijke afspraken dan ook  twee elementen toe; Fortuna moet schriftelijk toelichten wat die bouwconsortium afspraken c.q. toekomstige Plaza opbrengsten nu precies behelzen en..hij vindt dat een aantal andere partijen nieuw cash geld in Fortuna Sittard moeten pompen om er zorg voor te dragen dat er werkkapitaal is c.q. dat het ene gat niet gedicht wordt met het andere gat. That’s it. Afspraken over “verplicht opstellen van drie standaard Luik spelers”noch het verplicht aannemen van Ton Caanen als trainer worden door beide partijen binnen Fortuna Sittard ontkent. In die context bezien dus helaas een opgeklopt en destructief verhaal van de technische staff van Fortuna Sittard, maar daar later meer over.

Het bestuur doet eigenlijk weer alles goed wat het zou moeten doen. Het vraagt Hans Donners en Jos Alberts om de deal met de Belgische investeerder af te ronden en Jo Abelshausen gaat zich richten op het verwerven van extra cash geld door middel van een aandelenconversie. Logisch, zeker ook omdat men door een simpele truc de overblijvende schulden van bestuursleden, raad van toezichtsleden en bv Fitland kan omzetten in (potentieel) vermogen; aandelen!! De deal lijkt te mooi om waar te zijn, van alle schulden afkomen, eigenaar worden van het stadion, een sluitende begroting de komende jaren en nieuw geld binnen krijgen! Deze euforie doet zelfs Jo Abelshausen verleiden in de media (l1) verheugd te roepen dat Fortuna klaar is voor de volgende stap in haar bestaan.

En dan gaat het mis…
Waar en wanneer het precies mis is gegaan, daar kunnen we jaren over twisten. Deze trouwe hond weet het niet en waagt zich er niet aan. Wat ik heb waargenomen is dat de eis van het het zwart op wit krijgen van de bouwconsortium afspraken tot te veel vertraging heeft geleid. Ambtenaren konden stukken niet meer vinden, bankbeambten die destijds de afspraken hebben gemaakt zijn met pensioen, etc, etc. De vertraging komt erin en daarmee ook de eerste twijfel. Daarnaast wordt de ervaren rot Jos Alberts als algemeen directeur benoemd, mede omdat hij een belangrijke schakel is tussen de investeerder en Fortuna Sittard, maar zeker ook omdat er een algemeen gevoel bij bestuursleden is –niet bij allemaal zal later blijken- dat de werkorganisatie heel veel vrijheid heeft en haar werk “naar eigen inzicht en welbevinden invulling” geeft. Met name de technische staff wordt daarbij veelvuldig als voorbeeld van “vrijbuiters” gezien en de woorden “professionalisering” vallen. in opdracht van het bestuur benoemd Jos Alberts dan ook direct een ex-toffer/lid van het TP  als super- assistant voor de technische staff welke de opdracht heeft om de kennis die bij trainers, scouts, etc in de hoofden zit ook digitaal en geordend te gaan vastleggen. Een meer dan logische zet, want we leven wel in de 21^e eeuw!  

De aantrede van deze sympathieke en goedwillende assistant zorgt echter voor de uitbarsting van een emotionele  tijdbom. De komst van Jos Alberts en Hans Donners, die beiden een innige en "stevige" relatie met Fortuna Sittard hebben, de irritatie die ontstaan is door het back-up scenario met Ton Caanen en de onzekerheid die gepaard gaat met de (mogelijke) wisselingen in het bestuur doen de technische staff doorslaan in angst, onzekerheid en onredelijke stellingen. De assistant, die er is om te helpen (!) wordt geheel onterecht door Tini en Fred in de media gepositioneerd als nieuwe technische man waar zij aan zouden moeten rapporteren, men brengt het gerucht in de wereld dat Caanen en 3 spelers verplicht moeten komen en door Alberts publiekelijk als “prutser” neer te zetten in de media is de geest definitief uit de fles. De ene partij eist excuses van de andere partij en binnen enkele dagen is het een kinderachtige oorlog. Binnen een week is het prachtige scenario naar de prullenbak.

Fortuna polariseert in rap tempo. Enkele aandeelhouders steunen hun vrienden aan de technische kant en trekken hun geld terug uit de aandelenconstructie. De Belgische investeerder verneemt dit ook en vraagt een extra garantie dat er nieuw geld gaat komen. Jo Abelshausen garandeert dit, maar ondertussen hebben diverse medewerkers en bestuursleden zich overspannen ziek gemeld. De geest is uit de fles en laat zich niet meer terug dringen. Spelers worden ondergedompeld in rouwverhalen en onzekerheid, supporters en sponsoren kiezen massaal een loopgraaf  en springen erin.  De Belg ziet het met lede ogen aan. Zijn financiële analyse maakte hem al niet enthousiast, maar nu die het bestuurlijke drama ziet in combinatie met zijn eigen problemen bij Luik wordt die nog voorzichtiger. Hij eist wederom cash geld in Fortuna Sittard door derden (via de aandeelhouders) en dat lijkt steeds moeilijker te garanderen. Het is net zoals met Griekse banken, mensen maken geen geld op zo’n partij over als de verwachting er is dat je het nooit meer terug ziet: het gaat als zo vaak om vertrouwen! Het bestuur doet het enige dat het kan doen om het snel dalende vertrouwen tegen te gaan, het vraagt aan de media en aan de bestuursleden om radiostilte, zodat de polarisatie stopt en daarmee de kans blijft dat de deal door kan gaan. Fortunahome snapt dit verzoek en doet uit het belang van Fortuna Sittard hier aan mee.

Het is midden mei. De radiostilte heeft iets geholpen, maar de kampen zijn geen millimeter korter tot elkaar gekomen. De ene helft vertrouwt de andere helft niet meer en is er een status quo. Zonder een investeerder van 1 miljoen of meer kan het stadion niet gekocht worden en kan er geen aandelen worden uitgegeven, zonder aandelen en nieuw geld geeft de investeerder echter geen miljoen euro. De een kan niet zonder de ander.....

De oplossing?
Deze trouwe herdershond heeft de oplossing niet voorhanden. Het lijkt mij dat bestuurlijk Fortuna Sittard in ieder geval op één lijn zal moeten komen om de onderhandelingen met welke partners dan ook succesvol te kunnen voeren. De tijd dringt, de datum van 1 juli galmt in het stadion als “d-day”. Dat betekent dat beide partijen water bij de wijn zullen moeten doen. Bijvoorbeeld door minder drastische stappen op technisch gebied in komend seizoen te gaan doen, maar wel heel duidelijk de weg van professionalisering in te gaan zetten,  de bestuurlijke samenstelling nog eens tegen het licht van nieuwe eigenaren/aandeelhouders gaan houden, maar wel de key-positions in het bestuur aan Fortuna/TOF gezinde bestuursleden blijven geven, behoud Tini Ruys voor komend seizoen als  trainer/boegbeeld, maar geef ook Jos Alberts de eerlijke kans om zijn waarde voor Fortuna te bewijzen en last but not least …. samen naar de Belg gaan en hem zeer vriendelijk en professioneel een final offer te doen. Hij mag best credits krijgen want zijn voorstel lijkt helemaal niet onredelijk, maar svp wel voor  1 juni ons laten weten of het “graag is of niet”. Bij “niet” hebben we namelijk nog maar één maand de tijd om een alternatief plan te bedenken. Hierbij mag het duidelijk zijn dat de tegenstanders van de komst van de Belgische investeerder dan de kar dienen te trekken. Wie “A” zegt moet immers ook “B” zeggen.

Goed, dit zijn maar simplistische gedachtes van een buitenstaander en zoals eerder gezegd, dit heeft geen enkele claim op de werkelijkheid. Het is het dagboek van een herdershond. Deze trouwe hond gelooft echter nog steeds dat het mogelijk moet zijn  het rampenscenario (technisch faillissement in de zomervakantie door druk Wessels) te voorkomen en om het beste van beide werelden te combineren. Dat vereist echter zelfkennis, kleiner maken van het eigen ego, vergevingsgezindheid, mensenkennis en een echt geel-groen hart. Come on beste bestuurders..het woord en daadkracht is echt nu aan jullie!!! Woef!

webmaster Kiprich

ps: ik geloof oprecht in de vrijheid van meningsuiting. Ik geloof echter ook in de verantwoordelijkheid die daarbij hoort. Bij deze nodig ik iedereen uit voor 1 keer alleen constructieve bijdrages te leveren. Teksten die beledigend of destructief voor Fortuna / personen zijn zullen verwijderd worden. Laten we aantonen dat Fortuna supporters wel volwassen samen problemen en oplossingen kunnen bespreken!