FortunaHome is trots erop dat één van Sittards grootste topsporters aller tijden een trilogie aan columns zal schrijven voor onze pagina. Harold Nusser: 3x kampioen van Nederland, 4x Beker kampioen, 4x winnaar van de Nederlandse Supercup en 1x de winnaar van de Belgische beker. Tel daarbij meer dan 150 handbal interlands en u beseft dat we iemand hebben gevonden die het reilen en zeilen in de topsport treffend kan verwoorden.  In zijn tweede column voor FortunaHome maakt de voormalig tophandballer het vergelijk tussen handbal en voetbal. Specifieker, over het gedrag van topsporters binnen de lijnen. Voor u speciaal: voetbalcultuur.

Voetbalcultuur

Van mijn 8e tot en met mijn 13e heb ik gevoetbald bij DVO uit Overhoven. Nog eens kampioen geworden in de D3 maar door omstandigheden plotseling gestopt. In die tijd was ik wekelijks te vinden bij Fortuna. Was het niet bij de wedstrijden dan wel bij de trainingen. Op jacht naar handtekeningenkaarten. Het was de tijd van o.a. Pfennings, Hutting, Ruys en Geilman. Het voetbal was toen nog simpel. Geen wetenschappelijke analyses in voetbalpraatprogramma's maar puur voetbal. Sindsdien is er veel veranderd. Tegenwoordig worden we dagelijks overstelpt met voetbal op TV. Het doen en laten van spelers, trainers en scheidsrechters wordt met vele camera´s vastgelegd. Voetbal is een onderdeel van TV geworden. Je krijgt ook wel eens de indruk dat TV voetbal geworden is. Deze gigantische media-aandacht betekent ook dat een voetballer zich in het huidige circus minder kan permitteren dan 25 jaar geleden het geval was. Maar hij is daardoor ook veel meer een voorbeeld voor de jeugd geworden. De goede en slechte dingen blijken moeiteloos gekopieerd te worden.

Ergens in januari van 2007 zat ik op de tribune van de sporthal van Meerssen. Voorafgaande aan een handbalwedstrijd van mijn dochter speelden jongetjes van een jaar of 10 een voetbalwedstrijd. Fanatieke jongetjes die in de voetsporen willen treden van de hedendaagse sterren zoals Christiano Ronaldo en Arjen Robben. De aanvoerder van het uitteam kreeg de bal aangespeeld maar bij de aanname kwam de bal net buiten de zijlijn. Als volleerd prof stapte hij over de bal heen en met een subtiele voetbeweging tikte hij de bal met zijn hak enkele meters verder. Zo voorkwam hij dat de tegenpartij de bal snel weer in het spel kon brengen. Met verbazing zat ik te kijken. Scheidsrechter, trainer en begeleider gaven geen kik. Niemand reageerde op de actie van de jongen. Het was schijnbaar heel normaal. Waarschijnlijk omdat de ´profs´ dat ook zo doen. Dat jongetje kun je niets verwijten maar de betrokkene volwassenen hebben toch enige opvoedkundige verantwoordelijkheid. Wanneer dit bij de kleine mannen al als vanzelfsprekend wordt ervaren hoe kun je de volwassen voetballer dan aan het verstand brengen wat onsportief gedrag is. Het is een wisselwerking. De grote mannen hebben een voorbeeldfunctie. En wat nog belangrijker is: ´Jong geleerd is oud gedaan´.

De FIFA heeft in 2005 tijdens het WK tot 20 jaar in Nederland een dappere poging gedaan het onsportieve gedrag van voetballers aan te pakken. Het had vooral betrekking op acties wanneer het spel stil lag. Ik vind het jammer dat men in die poging is doorgeslagen want hierdoor stierf het een vroege dood. Een jongen kreeg voor het uit het doel halen van de bal na een doelpunt een rode kaart gepresenteerd. Dit had niks met onsportief gedrag te maken. Dit was een volledige verkeerde interpretatie van de nieuwe richtlijnen. Na het WK werden deze richtlijnen dan ook maar snel aan de kant gezet. Een gemiste kans in mijn ogen. Want ik stoor me mateloos aan die vervelende en irritante trekjes van een voetballer. Enkele voorbeelden. Bij een vrije trap van de tegenpartij de bal in de handen pakken, liefst nog een paar meter meenemen en vervolgens de bal over de tegenstander heen teruggooien. De bal na het fluitsignaal nog even wegtikken. Bij een vrije trap tegen zo snel mogelijk voor de bal gaan staan zodat de tegenstander de bal niet kan spelen. De meeste scheidsrechters houden het, als ze al reageren, bij een waarschuwing. En wanneer dan eindelijk een moraalridder opstaat die een kaart trekt, roept iedereen dat hij niet zo kinderachtig moet reageren. Waarop de man met de hondenbaan weer voor van alles en nog wat wordt uitgemaakt.

Nog even terugkomend op het WK 2005. Nederland speelde in Kerkrade de kwartfinale tegen Nigeria. Ik was er live bij en vroeg me af wat ze die kerels uit Afrika te eten hadden gegeven. Het WK was voor spelers tot 20 jaar. Maar aangezien het in Afrika vaker voor komt dat men niet meer weet wanneer men geboren is had ik daar toch grote twijfels bij. De ´Super Eagles´ deden er alles aan om de ´Oranje leeuwen´ te intimideren. Nederland hield 120 minuten stand. Tijdens de beslissende strafschoppenserie voerden de Nigerianen al een provocerend vreugde dansje op. Maar één Nigeriaanse reus spande de kroon. Hij presteerde het om alles en iedereen 5 minuten te laten wachten. Onder toeziend oog van het hele Parkstad stadion moest hij, terwijl hij op het punt stond een strafschop te moeten nemen, zijn schoenen nog aantrekken. De scheidsrechter liet het gebeuren en deed helemaal niks. Alle goede voornemens van de FIFA van het begin van het toernooi waren alweer lang overboord gegooid. Het hoort wellicht bij de voetbalcultuur.

Oh ja, strafschoppen en Nederland gingen in 2005 helaas ook niet samen!

Harold Nusser

www.fortunahome.com